RSS

Sabado

04 May

Tanghaling tapat at tirik na tirik ang araw. Sa init ng lupa ay para na akong kinilaw. Hiyang hiya magpakita ang anino ko na nagtatago lang sa mismong paanan ko. Automatic na kumukunot pati noo ko.

Masarap sanang mag-samalamig kapag ganitong mainit ang panahon. Pero pag kakita ko sa pitaka ko. SHETE!! . Sakto lang ang baon ko at pamasahe. Eto ang mahirap kapag istudyante. Dumedepende ka lang sa perang ibinibigay ng magulang mo. Responsibilidad mong magtipid at magbadyet ng sarili mo. Dahil kapag nag-enjoy kang kumain atnag-short ang pang pamasahe mo, No Choice. Mahaba-habang lakaran habang kainitan ang kahahantungan mo.

Badtrip.Lalong nag-init ang katawan ko na umabot na yata hanggang sa ulo.Banas na banas na ko. Nakasimangot na at hindi na maipinta ang mukha ko. Tumabi tabi na kayo. Mainit na ang ulo ko. Kaya kong manuntok ngayon ng kahit na sino. Kahit sino pwede kong patulan.Kahit kanino kaya kong makipagsagutan. Lalo pa ngayong katatapos lang ng subject naming Philosopy of Man. Tangina! Punong puno ako ngayon ng pilosopiya sa katawan.

Wala akong nagawa. Nag-abang na lang ako ng jeep sa hintayan. Paparating na ang kulay pulang jeep. Huminto sa harapan ko. Dali dali akong nakipag-unahan ng pagsakay sa mga nag-aabang ding mga istudyante. May mga magagandang istudyanteng hindi nakasakay na sa tingin ko ay mga tourism student. Malas lang nila, ang tataas kasi ng mga heels kayaang babagal magsikilos ng mga gaga. Nagsisisigaw pa sila ngayon,akala naman nila madadagdagan ang upuan ng jeep sa ginagawa nila.Tinignan ko kung sino ang sinisigawan nila. Aba, may isa pang magandang dalaga. Nakaupo sa mismong tapat ko. Kasama yata ng mga dalagang nasa labas. Tila nagpapaalaman. Mukhang siya lang ang pinalad na makasakay sa kanila. Ayos to, mukhang may matititigan ako. Mainam, pampawala ng init ng ulo.

Sumampana sa jeep ang kundoktor. Pinakakalansing na ang barya sa palad niya. Oras na ng bayaran. Inabot ko ang pitong piso ko sa kanya. Saglit niyang binilang, tumingin sa akin.

“Piso pa.” sabi niya.

Nagula tako sa sinabi. Alam ko tama ang pagkakabilang ko. Ano lang ba ang pitong piso at magkakamali pa ko. Pero kahit ganun ang nasa isip ko,dali dali ko pa rin tinignan ang baryang inabot ko. Baka sakaling mali nga ako.

“Magkano po ba binigay ko?” tanong ko.

“Syete,…kulang pang piso. Otso pamasahe.”

Nanlaki ang mga mata ko. Kailan pa nagtaas ng singil sa pamasahe? Alam ko linggo linggo nagtataas ang presyo ng gasolina. Pero wala naman akong nababalitaang strike ng mga tsuper kaya hindi magtataas agad agad ang pamasahe. At hindi naman ganun kalayo ang bababaan ko para maging otso ang babayaran ko.

“Istudyante lang po.” katwiran ko.

“Walang istudyante ngayon, Sabado.”

Lalong nanlaki ang mata ko na sinabayan pa ng usok sa ilong at magkabilang tainga. Biglang nag-init na naman ang ulo ko sa narinig ko. Sino’tong hampaslupang ito para sabihing bawal ang istudyante kapag sabado. Kawani ba siya ng DepEd o kaya ng CHEd para ipagbawal ang mga mag-aaral.

Kung ako lang, kanina ko pa tinadyakan ‘to pero mas pinili kong maging kalmado. Pinairal ko pa rin ang respeto at ang katotohanang istudyante ako at may pinag-aralang tao.

“Bawal na ho ba ngayong mag-aral kapag Sabado?”

“Papaano niyo ho nasabing walang istudyante kapag Sabado?”

Tumingin ulit sa ‘kin ang kunduktor. Wari ay tinitiyak niya kung sa bibig ko talaga nanggaling ang mga salita. Mukhang sa tinagal tagal niya sa ganitong trabaho ay ngayon lang siya nakarinig ng ganung mga katanungan.

“Napag-utusan lang ako. Kung may reklamo ka, ‘dun ka sa driver magreklamo”

Sa pagkakataong ‘yun, asar na asar na talaga ko. Aba, sino ba namang hindi magrereklamo? Hindi naman ako ang may problema, kayo! Tama naman ang bayad ko tapos sisingilin mo pa ako ng piso. Pwede sana kung hindi ako naka-ID at uniporme para masabi mong hindi ako istudyante. Sisisihin mo pa ang driver eh magkasabwat naman kayo.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Bigla bigla parang gusto kong mamahiya ng gago sa harap ng maraming tao.

“Hindi ko po intensyong pahiyain kayo pero putangina po, hindi po ako magbibigay ng piso dahil tama naman ang binayad ko po. At kung may reklamo po kayo dahil sa sinabi niyo po na walang istudyante kapag sabado. ‘Dun po kayo magreklamo sa opisina ng mahal naming paaralan po at sabihin n’yo po na huwag kaming bigyan ng klase tuwing sabado po. Para po, pare-pareho po tayong masaya. Anu po?”

Sabay sabay akong tinignan ng masama ng kundoktor at ng ibang mga pasahero dahil sa sinabi ko. Ang iba ay tumatawa, ang iba’y napanganga. Sa tingin ko tama naman ang sinabi ko at hindi naman nawala ang paggalang ko.

Mukha atang natulilig na ang tainga ng kundoktor sa lahat ng mga narinig niyang mga walang kapararakang salita at pamamahiya. Iniisip ko ngayon kung ano nang susunod na gagawin niya, kung ano nang susunod na sasabihin niya. Kailangan kong maging handa sa kung ano mangkakahinatnan ng panggagago ko dahil sigurado akong gaganti ‘to at wala sa hitsura nito ang nagpapatalo.

Lumihis ang tingin ng kundoktor papunta sa tsuper. Wari’y may sinesenyas na kung ano. Sa isip ko, ayos mukhang susuko na ang mga ito at pagbibigyan na ako sa aking piso. Mukhang ako ang tatanghaling panalo.

“Oh,’eto’ng pera mo. Sa iba ka na lang sumakay kung gusto mo. Ang dami mong satsat! “ sabi niya.

Aba,at ayaw talagang magpatalo ni kuya. Sabi ko na nga ba, hindi siya basta basta. Pinanindigan niya pa rin ang baluktot niyang katwiran. Hindi ‘ata talaga niya ko patatawarin sa pisong kailangang bayaran.

Hindi ko rin masyadong nagustuhan ‘yung mga huling kataga niya. Ang damikong satsat? Eh, ano ngayon kung masyado akong maraming sinasabi. Wala akong balak na tumahimik na lang at kunsintihin ang mga pinaggagagawa niyo sa mamamayan lalong lalo na sa mga katulad kong mag-aaral. Tinatanggalan niyo kami ng karapatan. Ipinagkakait niyo saamin ang diskwento na dapat ay natatanggap namin. Gaano na lang ba karami ang karapatan naming mga istudyante na naghihirap sa pag-aaral kumpara sa inyong mga manggagawa na may sapat namang kinikita. Na sa kakarampot na barya lang ay hindi niyo pa mapatawad.

At ako pa ngayon ang hinamon niyo. Ano? Sa tingin niyo ipapaubaya ko nalang sa inyo ang piso ko at tatanggapin na lang ang pagkatalo.

Kinuha ko ang bayad ko.

“Akin na nga ho yang bayad ko. Alam n’yo ba kung anung gagawin ko. Tatayo ako dito sa kinauupuan ko at baba ng jeep n’yo para makita ng ibang pasahero n’yo at nang maipamuka na rin sa inyo na mali ang ginagawa ninyo.”

“At sabi niyo nga sa iba na lang ako sumakay. Oo, sa iba talaga ako sasakay. ‘Dun ako sasakay sa jeep ng tsuper at kundoktor na kayang irespeto ang kakarampot na pribilehiyo na ipinagkaloob sa’ming mga istudyante ng gobyerno.”

Bumaba ako ng jeep. Hinintay ko munang makaalis ang sasakyang ‘yun bago lingonin ng tingin. Masyadong maraming pangyayari ang naganap sa loob ng sasakyang iyon na hindi inaasahan. Ngayon ‘di ko malaman kung ano ang dapat kong maramdaman. Ngayon, nagsisisi na ako kung bakit pa ako bumaba sa sasakyan at nakabilad na naman ngayon sa initan. Ngayon,mag-aabang na naman ako ng jeep na masasakyan.

Paparating na ang pulang jeep. Dali dali akong sumakay. May mga istudyanteng hindi nakasakay. May magandang dalagang nakaupo sa mismong tapat ko.Nawala ang init ng ulo ko.

Sumampana sa jeep ang kundoktor. Pinakakalansing na ang barya sa palad niya.Oras na ng bayaran. Inabot ko ang pitong piso ko sa kanya. Saglit niyang binilang, tumingin sa akin.

“Piso pa.” sabi niya.

Nagulat ako sa sinabi niya.

Kinapa ko ang bulsa ko at binigay ang piso na hinihingi niya.

(Gawa-gawa ni Jhive Rioflorido, member ng Pinoy Reads Pinoy Books bookclub. At naastigan si Berto kaya nilagay dito. Source: Sabado)

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on May 4, 2013 in (Parang) Maikling Kwento

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: